viamirella.nl

Uganda is het land waar ik tussen 2004 en 2007 woonde. Waar ik veel heb geleerd, waar ik veel heb gebracht en veel heb achtergelaten en waar ik in 2019 met man en dochter terugkeerde. En met open armen werd ontvangen. Ik ging er in 2004 heen omdat ik het leven in Nederland zat was en saai vond, omdat ik iets wilde doen voor mensen die het niet zo goed hadden als ik, en daar wilde ik niet mee wachten tot na mijn pensioen. Samen met Ugandese Vincent en Engelse Robby richtte ik Jenga Community Development Outreach op, een organisatie die zich, zoals de naam al doet vermoeden, richtte op de lokale gemeenschap. We woonden in Mbale en werkten in het nabijgelegen heel arme dorpje Mooni. Ontwikkeling was het belangrijkste doel. Daarnaast werkte ik samen met een aantal Ugandese vrouwen, en hielpen we de vrouwen uit Mooni om zich te verenigen en actief te worden. Bijvoorbeeld door te leren lezen en schrijven, en meer te leren over HIV/Aids, gezonder voeding en het belang van schoon (drink)water. Onderwijs was (en is) de motor voor ontwikkeling.

 

Wat was ik blij en gelukkig dat er anno 2019 nog zoveel resultaat zichtbaar was van al het werk dat we destijds gestart zijn. Sterker nog; ik zie nu dat er een heel mooi fundament tot stand is gekomen waarop verder is gebouwd! En dat kan alleen - ook dat zie ik nu, ruim twaalf jaar later kan ik het van een gezonde afstand beschouwen - omdat we geïnvesteerd hebben in échte 'community leaders', of 'change makers'. Dankzij geld en energie voor en geloof in een aantal sleutelfiguren, zijn zij het nu die een verschil maken en op hun beurt een wezenlijke bijdrage leveren aan vooruitgang in hun eigen omgeving. 

 

Omdat ik ervan overtuigd ben dat onderwijs een 'conditio sine qua non' is voor vooruitgang, heb ik na terugkomst in Nederland besloten dat ik dat proces blijvend wil ondersteunen. Vandaar dat ik vanaf de zomer van 2019 van iedere factuur die ik verstuur, minstens 5% opzij zet voor Uganda (ik vermeld op de factuur om welk bedrag het gaat). Dat geld wordt besteed aan onderwijs van enkele veelbelovende toekomstige community leaders. 
Die hebben we tijdens onze reis in de zomer van 2019 ontmoet: Winnie, Hannah, Alex en Bashir. Vier jongeren, die liefdevol in huis zijn genomen door Vincent en Grace Munyosi, de vrienden met wie ik vanaf 2004 al samenwerkte, bij wie ik in  huis heb gewoond en met wie ik altijd contact heb gehouden. Om verschillende redenen wonen die jongeren niet thuis en groeien zij niet op in hun eigen gezin. Vincent en Grace doen hun best om deze vier ook onderwijs te laten volgen maar dat is niet gemakkelijk (want ze hebben zelf ook nog vier kinderen voor wie ze schoolgeld moeten betalen). Vandaar dat ik de behoefte voel bij te springen.